WORKING WITH WOMEN IS A REAL PRIVILEGE – especially when they cost you 20% less
Op 14 maart organiseert ZIJkant de 21ste editie van haar Equal Pay Day. De loonkloof v/m bedraagt nog steeds 20 procent, amper een procent minder dan vorig jaar. Het lijkt alsof deze ongelijkheid werkgevers goed uitkomt. Op de dag voor gelijk loon v/m voert de progressieve vrouwenbeweging actie in opvallende manager-outfits. Vrouwen krijgen geen bonussen maar rozen toegestopt, met de cynische campagneboodschap: “Working with women is a real privilege, especially when they cost you 20% less”.
Het is misschien een goede tip voor de regering De Wever: zet maximaal in op de werkgelegenheid van vrouwen. Die zijn – gezien de loonkloof – immers nog steeds een vijfde goedkoper dan mannen. De loonkloof bij de gemiddelde brutojaarlonen bedraagt immers nog steeds 20 procent, een vooruitgang van amper één procent ten opzichte van vorig jaar.
“Werken met vrouwen is een echt voorrecht, zeker als ze je 20 procent minder kosten”, zo luidt dan ook de cynische campagneboodschap van de 21ste Equal Pay Day-campagne. Op 14 maart hijsen ZIJkant-vrijwilligers zich in CEO-pakken, en delen ze rode rozen uit aan alle vrouwen: een bedanking voor al dat goedkope werk, al was hun verdiende loon beter geweest.
De loopbaankloof: van voorsprong naar achterstand
Een quasi uitsluitend mannelijke regeringsploeg en amper vrouwen in de lijsten van ‘Manager van het jaar’: dat is niet meer van deze tijd. De loonkloof is echter hardnekkig, ondanks het groeiend vrouwelijk potentieel op de arbeidsmarkt. Na het secundair onderwijs kiest 74 procent van de meisjes voor een hogere studie, tegenover 59 procent van de jongens. Veel meer vrouwen dan mannen starten met Rechten en Geneeskunde, en er studeren elk jaar meer meisjes dan jongens succesvol af in uiteenlopende richtingen. Bij -30-jarigen verdienen vrouwen dan ook meer dan hun mannelijke leeftijdsgenoten. Maar deze voorsprong verandert gaandeweg in een achterstand. Hierdoor groeit niet alleen het loonverschil, maar ook de inkomens- en vermogenskloof.
Wat gaat er onderweg mis? Vrouwen stuiten op een reeks obstakels die hun carrièrepad bemoeilijken, zoals de ongelijke verdeling van zorgtaken. Wanneer zij kinderen krijgen, belandt een groot deel van de zorg op hun schouders. Dat is een logisch gevolg van de moederschapsrust die drie keer langer is dan het geboorteverlof. Nadien blijkt het tij moeilijk te keren: vier op de tien vrouwen werkt niet voltijds, hoofdzakelijk om te zorgen voor kinderen. Bij mannen werkt één op de tien deeltijds, vaak om uit te bollen aan het einde van de loopbaan. Werkgevers anticiperen bovendien nog steeds op mogelijk moederschap, en geven promoties liever aan een man, zo blijkt nog maar eens uit recent onderzoek van de UGent. Het vaderschap levert mannen net een ‘bonus’ op.
Daarnaast zijn er de bekende glazen plafonds: subtiele, maar hardnekkige barrières die vrouwen tegenhouden om door te stromen naar leidinggevende functies. Seksisme op de werkvloer, genderstereotypen en de ongelijke verdeling van mannen en vrouwen over sectoren versterken deze dynamiek. Waar mannen vaak een relatief rechte lijn kunnen volgen in hun loopbaan, lijkt de carrière van vrouwen eerder op een hindernissenparcours.
De loonkloof blijkt vooral een loopbaankloof, en de nieuwe regeringsmaatregelen dreigen deze kloof enkel te vergroten. De focus ligt op harder werken, met minder beschermingsmaatregelen en meer stokken achter de deur, zoals een lager pensioen voor wie een onderbroken loopbaan heeft.
Dicht de loopbaankloof
Hoog tijd om de loopbaankloof te dichten. ZIJkant herhaalt haar eis voor een kortere werkweek. In plaats van in te zetten op werkbaar werk, wil de nieuwe regering inzetten op flexibilisering zonder compenserende maatregelen. Voor de vele deeltijds werkende vrouwen die wel een voltijdse job wensen werkt dit bovendien averechts: zij werken vooral in sectoren als de zorg, horeca en schoonmaak, waar ze riskeren ingeruild te worden voor goedkopere flexijobbers en studenten.
Langere werkdagen en onregelmatige werkuren zijn voor vrouwen bovendien onmogelijk vol te houden zonder kwaliteitsvolle kinderopvang. Door een verstrenging van de voorrangsmaatregelen in Vlaanderen wordt de toegang tot de kinderopvang echter onmogelijk voor wie niet voltijds werkt. ZIJkant vraagt via De Kinderopvangzaak om deze discriminerende voorrangsregels af te schaffen.
Daarnaast pleit ZIJkant ook voor een langer geboorteverlof, waardoor vaders de kans krijgen om ten volle zorgtaken op te nemen. Dat is allerminst gegarandeerd met het vage ‘familiekrediet’. Tot slot benadrukt ZIJkant het belang van quota in directiecomités en dan de implementatie van de Europese loontransparantierichtlijn.
Persdossier
Lees het persdossier hier.
