Veel mensen geloven dat de strijd om gelijk loon nu wel gestreden is. Deels hebben ze gelijk: de ongelijkheid neemt af, zeker bij de jonge generaties, waar vrouwelijke starters soms zelfs meer verdienen dan hun mannelijke collega’s. Maar equal pay is nog niet voor morgen. De loonkloof bij de gemiddelde brutojaarlonen bedraagt nog steeds 20%.

Hoe komt dit? De loonkloof is vooral een loopbaankloof. De omgekeerde loonkloof bij starters draait snel om zodra mensen aan kinderen beginnen, en de zorgtaken vooral bij vrouwen komen te liggen. Hierdoor gaan zij vaker deeltijds werken, of schroeven ze hun carrière terug. Ook stootten vrouwen nog steeds op glazen plafonds (de ‘moederschapsstraf’) en kleverige vloeren. En nog steeds worden meisjes meer in de richting van zorgende beroepen gestuurd – waar ze minder betaald worden, en jongens in de richting van beter betaalde technische en wetenschappelijke jobs.

Groter nog dan de loonkloof is de inkomenskloof: vrouwen hebben ook minder toegang tot uitkeringen, pensioenen en vermogen.

Deze economische ongelijkheid tussen vrouwen en mannen is één van de grootste discriminaties van deze tijd. Wie de centen heeft, heeft de macht. Een vierde van de vrouwen is financieel afhankelijk van hun partner, voor mannen bedraagt dit percentage ‘slechts’ 3%. In het totaal zijn 70% van de personen die individuele armoede ervaren vrouwen. Mannen zijn trouwens even goed dupe van de heersende genderstereotypen: het geboorteverlof bedraagt slechts een fractie van de moederschapsrust, en ouderschapsverlof is voor vele vaders geen optie.

In het najaar organiseert ZIJkant Unequal Pay Day om de loonkloof v/m opnieuw onder de aandacht te brengen. Dit is de dag voor ongelijk loon (in tegenstelling tot Equal Pay Day, de dag voor gelijk loon). Vanaf die dag werken vrouwen gratis en voor niets tot het einde van het jaar.