Geen bloemen meer voor de secretaresses op 17 april. Secretaressedag heeft plaats geruimd voor de genderneutrale ‘Dag van de Medewerker’. Pralines voor ons Nancy of Rita op de schop dus, we mogen er niet meer van uitgaan dat alle CEO’s mannen zijn en alle ‘office managers’ vrouwen. Alhoewel. Met een loonkloof van 20 procent zitten we niet zo ver van dat vergeeld postkaartbeeld.
Nog maar een maand geleden organiseerde ZIJkant de 21ste editie van haar Equal Pay Day. Vrouwen moesten dit jaar werken tot 14 maart om te verdienen wat mannen vorig jaar reeds verdienden. Met een daling van slechts 1 procent ten opzichte van vorig jaar blijkt de loonkloof bijzonder hardnekkig.
Zijn alle managers dan zakken die hun vrouwelijke medewerkers expres minder betalen, zoals de van zichzelf vervulde CEO in de nieuwste Equal Pay Day-video? Hij is een echte feminist, zo klopt Jef van Huytsel zich op de borst. Hij weet hoe je met vrouwen moet omgaan. In een rondleiding door zijn fabriek strooit Jef bloemen in het rond en mogen ‘zijn’ vrouwen de award even aanraken. Op commando doen ze ook een vreugdedansje. Zijn succesformule? Zijn vrouwenteam is niet alleen efficiënt, maar vooral ook 20% goedkoper.
De video is een ironisch meesterwerkje van mortierbrigade en Lionel Goldstein, die wijselijk kozen voor een setting uit de vorige eeuw. En al duiken er de laatste tijd veel rijke mannen met waanideeën op, we durven te zeggen dat de chauvinist pigs een uitstervend ras zijn. Waar loopt het dan wel mis? Elk jaar studeren er meer vrouwen af dan mannen. Bij starters verdienen zij zelfs meer. De loonkloof blijkt vooral een loopbaankloof: waar mannen vaak een relatief rechte lijn kunnen volgen in hun loopbaan, lijkt de carrière van vrouwen eerder op een hindernissenparcours.
Kinderen zijn een game changer, en niet alleen omdat ze je zoveel liefde schenken. Met een baby duikelen de inkomsten van vrouwen naar beneden, zo bewijst onderzoek. Nochtans botsen vaders evengoed op de grenzen van ondergefinancierde crèches die om de haverklap moeten sluiten door personeelsuitval. Ook mannen beseffen dat schooluren op geen enkele manier een werkdag overbruggen, de buitenschoolse opvang propvol zit en dan hebben we het nog niet over de vakantieperiodes. Toch zijn het bijna altijd moeders die beslissen om hun werkuren terug te schroeven: maar liefst de helft van de vrouwen werkt deeltijds. We leven niet meer in de jaren vijftig, maar toch is de child penalty dagelijkse kost, zelfs voor vrouwen die geen kinderen hebben. Een nieuwe studie van de UGent toont aan dat vrouwen in hun vruchtbare jaren minder kans maken om aangenomen te worden, vaak een lager salaris krijgen en minder doorgroeimogelijkheden hebben. Mannen ondervinden niets van deze hinder, integendeel.
Ook ons beeld van de ideale CEO lijkt nog uit Mad Men te komen. Een quasi uitsluitend mannelijke regeringsploeg en amper vrouwen in de lijsten van ‘Manager van het jaar’: het glazen plafond is nog steeds vuistdik. Ook hier spelen vak vermeende verantwoordelijkheden aan het thuisfront, en het idee dat de publieke tribune een mannenzaak is. Vreemd toch dat werkelijk niemand ooit aan Conner Rousseau vroeg hoe hij zijn voorzitterschap dacht te combineren met een mogelijke kinderwens, terwijl Melissa Depraetere zich om de zoveel tijd moet verantwoorden over het feit dat ze nog geen nageslacht heeft.
Geen bloemen en pralines meer voor onze secretaresses? Dan ook geen vooroordelen en een eerlijke loonfiche voor elke ‘medewerker’. De tijden veranderen inderdaad, en die loonkloof hoort enkel nog op een vergeelde postkaart.
Clara Calis, voorzitter ZIJkant & Julie Van Garsse, directeur ZIJkant
