OPINIE – Ilse Paepe, lid van ZIJkant, reageert op de getuigenis van Nawal Farih en Sammy Mahdi over hun zwangerschapsverlies.
Ik las vrijdag een sterke en moedige getuigenis die ik voelde door heel mijn lijf. Ik las het verhaal van Nawal Farih en Sammy Mahdi, die twee keer een zwangerschap verloren, en bij elke zin knikte ik. De pil die ze je uitleggen als “iets meer dan een zware menstruatie”. De schrik als je ziet hoeveel bloed er werkelijk komt. De dagen waar je moet rondlopen alsof er niets aan de hand is, terwijl je grondvesten daveren. Ik richt me in mijn stuk dan ook tot jou, Nawal. Vrouw tot vrouw.
Want ook ik maakte een zwangerschapseinde mee. Door omstandigheden eerst in een centrum en daarna in een ziekenhuis. Na meerdere pogingen, eerst een curettage die faalde, daarna een pil. Toen ik je het woord mensonterend zag gebruiken, dacht ik maar één ding. Ja. Dat is exact het woord. Het gevoel.
Erover praten is nog te vaak taboe, ik bewonder dan ook de moed die je hier toont. Ook ik getuigde in de media. Laten we inderdaad nooit stoppen met hierover te praten. Want één op de vier vrouwen maakt ooit een zwangerschapsverlies mee. En één op de vijf zal in hun leven ooit een zwangerschap afbreken. We komen samen op voor heel veel vrouwen met elk hun eigen pijn en elk hun eigen verhaal. Vrouwen bij wie een zwangerschap eindigt. De ene heeft dit einde niet gekozen, niet gewild. De andere heeft dit wel gekozen, maar evengoed nooit gewild. En toch, in beide gevallen, hetzelfde lichaam. Dezelfde pil. Dezelfde ingreep. Dezelfde stilte daarna.
Geen enkele vrouw zou een week mogen rondlopen met een afscheid dat ze nog moet nemen. Op dat punt vechten we dezelfde strijd. Want jouw wachttijd, Nawal, kreeg je opgelegd door de agenda van een gynaecoloog. Maar er bestaat een andere wachttijd. Eentje die niet zo ontstaat, maar bewust in een wet staat geschreven. Vrouwen die voor een zwangerschapseinde kiezen, moeten verplicht zes dagen wachten. We kunnen niet de ene wachttijd mensonterend noemen en de andere noodzakelijke begeleiding. We kunnen de zorg voor de ene vrouw niet humaner maken terwijl we de anderen zes dagen opleggen vanuit paternalisme. Laat ons dus geen onderscheid maken tussen de vrouwen die we beweren te beschermen. Niet tussen verlies en abortus. Niet tussen gekozen en niet gekozen. Niet tussen de vrouw die jij was en de vrouw die ik was.
Ik spreek jou, je partij en de huidige regering dan ook rechtstreeks aan om voor alle vrouwen een beter kader te voorzien voor elke vorm van een zwangerschapseinde. Waar nooit de rechten van de ene vrouw tegenover de andere komen te staan. De reacties van de experten in de media waren dan ook duidelijk. Er is nood aan betere begeleiding van zwangerschapsverlies in de ziekenhuizen. En volg de experten in hun advies rond de afschaffing van de bedenktijd en uitbreiding van de termijn. Dit voor alle vrouwen in België, voor vrouwen zoals jij en ik.
